ਬਾਬੇ ਦੀ ਘੜੀ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੋਲ ਘੜੀ ਟੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਉਹ ਘੜੀ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਕੱਚ ਉੱਤੇ ਹਲਕੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ ਸਨ, ਕੰਡੇ ਕਈ ਵਾਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਬਾਬਾ ਜੀ ਉਸਨੂੰ ਚਾਬੀ ਦੇ ਕੇ ਚਲਾ ਦਿੰਦੇ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਘੜੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀ। ਘਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਲਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੋਤਾ ਅਮਨ ਪੁੱਛਦਾ, “ਬਾਬਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪੁਰਾਣੀ ਘੜੀ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?”
ਬਾਬਾ ਜੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, “ਪੁੱਤ, ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀਆਂ… ਉਹ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ।”
ਅਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਉਸ ਲਈ ਸਮਾਂ ਮੋਬਾਈਲ ਦੀ ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਅੰਕ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਆਉਂਦਾ ਵੀ ਤਾਂ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਪਿੰਡ ਆਇਆ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਚਾਲ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਉਹੀ ਸੀ।
ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ।
“ਪੁੱਤ, ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਤ ਚੱਲੀਂ।”
ਅਮਨ ਨੇ ਮੋਬਾਈਲ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਬਾਬਾ ਜੀ, ਸਵੇਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੇਰ ਨਾਲ ਉੱਠਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।”
ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਸਿਰਫ਼ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਠੀਕ ਹੈ।”
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਅਮਨ ਜਦੋਂ ਉੱਠਿਆ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਕਾਫ਼ੀ ਉੱਪਰ ਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਖੇਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਮਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੋਇਆ।
“ਬਾਬਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?”
ਬਾਬਾ ਜੀ ਹੱਸੇ। “ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਜਗਾਏ?”
ਉਸ ਦਿਨ ਅਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੇ। ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਨੱਖਾਂ ਕੋਲ ਮਿੱਟੀ ਜਮੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ।
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਘੜੀ ਨੂੰ ਚਾਬੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
“ਬਾਬਾ ਜੀ, ਇਹ ਘੜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ?”
ਬਾਬਾ ਜੀ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਬੋਲੇ, “ਤੇਰੇ ਪੜਦਾਦਾ ਜੀ ਨੇ।”
“ਕਦੋਂ?”
“ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਿੰਨਾ ਸੀ।”
ਅਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। “ਇੰਨੀ ਪੁਰਾਣੀ?”
“ਹਾਂ। ਤੇ ਪਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਘੜੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਆਈ ਸੀ?”
ਅਮਨ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
“ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਪੜਦਾਦਾ ਜੀ ਸਵੇਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਪੈਸਾ ਖਰਚ ਸਕੀਏ।”
“ਫਿਰ?” ਅਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀ।”
ਅਮਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਗਹਿਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।
“ਕੀ?”
ਬਾਬਾ ਜੀ ਹੱਸੇ। “ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਘੜੀ।”
ਅਮਨ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।
“ਉਹ ਘੜੀ ਵੇਚ ਕੇ ਮਿਲੇ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਫੀਸ ਭਰੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਲੱਗੀ। ਪਹਿਲੀ ਤਨਖਾਹ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਘੜੀ ਖਰੀਦੀ ਅਤੇ ਪੜਦਾਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।”
ਅਮਨ ਨੇ ਘੜੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
“ਤਾਂ ਇਹ ਉਹੀ ਘੜੀ ਹੈ?”
“ਨਹੀਂ ਪੁੱਤ,” ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਉਸ ਘੜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦੀ ਹੋਈ ਘੜੀ ਹੈ।”
ਅਮਨ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਬਾਬਾ ਜੀ ਇਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਅਮਨ ਸਵੇਰੇ ਖੁਦ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅੱਜ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਗ ਗਿਆ?”
ਅਮਨ ਹੱਸਿਆ। “ਅੱਜ ਖੇਤ ਮੈਂ ਵੀ ਵੇਖਣੇ ਨੇ।”
ਦੋਵੇਂ ਖੇਤਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਬਾਬਾ ਜੀ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਕਿਹੜੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਸਨ, ਕਿੱਥੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਸਨ, ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਫ਼ਸਲ ਬੀਜੀ ਸੀ।
ਅਮਨ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੋਬਾਈਲ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪਿੰਡ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਡੱਬੀ ਦਿੱਤੀ।
“ਇਹ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀਂ।”
ਅੰਦਰ ਘੜੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਬੀ ਸੀ।
ਅਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕਿਉਂ?”
ਬਾਬਾ ਜੀ ਬੋਲੇ, “ਕਦੇ ਮੈਂ ਨਾ ਹੋਵਾਂ ਤੇ ਇਹ ਘੜੀ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਚਲਾ ਦਈਂ।”
ਅਮਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਚਲਾਇਆ ਕਰੋਗੇ।”
ਬਾਬਾ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤੇ। “ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਪੁੱਤ। ਕਈ ਵਾਰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।”
ਉਸ ਰਾਤ ਅਮਨ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾ। ਉਹ ਘੜੀ ਦੀ ਟਿਕ-ਟਿਕ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਟਿਕ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਅਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪਿਆ। ਜਾਣ ਲੱਗਿਆਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮਿਹਨਤ ਕਰੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਵੀ ਕੱਢੀਂ।”
ਅਮਨ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, “ਮੈਂ ਹਰ ਐਤਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਕਲਾਸਾਂ, ਕੰਮ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਲੰਘਦੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਐਤਵਾਰ ਫ਼ੋਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦੂਜਾ। ਫਿਰ ਤੀਜਾ।
ਚੌਥੇ ਐਤਵਾਰ ਅਮਨ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਫ਼ੋਨ ਚੁੱਕਿਆ।
ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਘਰੋਂ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
“ਪੁੱਤ, ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਤਬੀਅਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।”
ਅਮਨ ਉਸੇ ਦਿਨ ਪਿੰਡ ਆ ਗਿਆ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ ਸਨ। ਚਿਹਰਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪਿਆਰ ਸੀ।
“ਆ ਗਿਆ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ?”
ਅਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸਨ।
“ਬਾਬਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਦੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।”
ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। “ਦੇਰ ਹੋਈ ਹੈ… ਪਰ ਆ ਤਾਂ ਗਿਆ।”
ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਘੜੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਟਿਕ-ਟਿਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸ ਰਾਤ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
“ਪੁੱਤ, ਜਦੋਂ ਘੜੀ ਰੁਕਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਨੇ ਸਮਾਂ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਪਰ ਸਮਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।”
ਅਮਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਬਾਬਾ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪੀ ਛਾ ਗਈ। ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਘੜੀ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਰੁਕ ਗਈ।
ਅਮਨ ਨੇ ਉਹੀ ਛੋਟੀ ਡੱਬੀ ਖੋਲੀ ਜੋ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਪਈ ਚਾਬੀ ਉਸਨੇ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਲਾਈ।
ਘੜੀ ਮੁੜ ਚੱਲ ਪਈ।
ਟਿਕ… ਟਿਕ… ਟਿਕ…
ਅਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਕਿਤੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਉਸਨੇ ਘੜੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਖ਼ਤੀ ਲਗਾਈ:
“ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀਆਂ, ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ।”
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਅਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਆਦਤ ਬਣਾ ਲਈ। ਉਹ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਲਿਖਦਾ।
ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਪੈਸਾ ਜਾਂ ਜਾਇਦਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਉਹ ਪਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਅਤੇ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਘੜੀ ਅੱਜ ਵੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਹਰ ਟਿਕ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਕੱਢ ਲਓ। ਕਿਉਂਕਿ ਘੜੀ ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬਚਿਆ ਹੈ।